Groene Dag.org

made to trust nature

meer info


Velen in de gezondheidswereld zijn geobsedeerd met het idee van ‘supervoeding’. Ze denken dat ‘meer’ altijd beter is. Ze denken dat er een magisch product is dat alles kan oplossen, dat fouten ongedaan maakt, of beter nog, dat je toestaat om zoveel fouten te maken als je wil.
Maar zoals Dr. Graham zei, “De rijkste bron van een voedingsstof is niet altijd de BESTE bron”.
Fruit is om die reden twee generaties in de hoek gezet. De lokale boomgaarden verdwenen en in de plaats kwamen de grote maïsvelden. Voedingsencyclopedieën schrijven minachtend over fruit. Maar het is voeding, en wel de beste.
Hier zijn een paar voorbeelden die aantonen dat sommige mensen elke vorm van verhouding kwijt raken, in het spreken/schrijven over supervoeding:
  • Volgens een publiciteit, hadden zes capsules van een bepaald product, zoveel “voedingswaarde” als het eten van zes van de beste stukken fruit. Mijn logica laat deze redenering niet toe. In twee gram of zes capsules krijg je NIET de voedingswaarde van 1 kilo fruit en/of groenten. Er zijn mensen die dit geloven en zich blauw betalen aan dit soort supplementen, en daarnaast denken dat ze aan de eis van “vijf per dag” hiermee voldaan hebben, en zich het plezier van het eten van fruit en groenten ontzeggen voor hun capsules. Dit is de omgekeerde wereld en de omgekeerde redenering. Als men zijn fruit en groenten niet eet, wat eet men dan nog wel?
  • De obsessie van de superfoods is een verhaal apart. Laten we terug komen op de definitie van superfoods : ‘voedingsmiddelen die werkelijk zo rijk zijn aan voedingssubstanties, dat in geval van nood, het mogelijk is om erop te overleven”. Ten eerste, laten we hopen dat het niet te dikwijls nodig is om in overlevingscondities terecht te komen. Langs de andere kant zien we dat onze voorouders traditioneel “matigingsperioden” kenden, omdat het voedsel schaars was. We kunnen bv. een voorbeeld nemen aan de Hunza’s, die als overlevingsvoedsel gedroogde (wilde) abrikozen gebruikten. Het is waar, ze zijn gedroogd en niet meer vers, maar je ziet ook hoe het vee overleeft op hooi, terwijl vers gras ook zoveel beter is.
  • Eén van de nieuwe ziekten van deze tijd is : “Het constante verlangen om te weten welke voeding rijk is aan een bepaalde stof.” Hoewel ik genoeg kennis heb om te weten welke basisvoedingstoffen aanwezig zij in welke groenten en vruchten, vertel ik de mensen die willen weten welke stoffen in een bepaalde vrucht zitten: “Het doet er niet toe.” Ja dat klopt! Het doet er niet toe of vijgen rijk zijn aan calcium en appelsienen rijk aan vitamine C of bananen rijk aan kalium. Eet ze allebei, en aan het einde van de rit heeft je lichaam alles gehad.
Het is beter om niet bewust te zijn van de samenstelling van natuurlijke voedingsmiddelen, om de volgende redenen:
  • De eigenlijke analyse van deze voeding is nooit exact. Een vijg die in Californië in een bepaalde grond groeide, zal een ander voedingsprofiel hebben dan een vijg uit Israël, of een vijg in een ander deel van de wereld. Maar toch moeten we de exacte stoffen kennen van VIJGEN. Dat is onmogelijk. Vaak bevatten analyses de zaden en andere delen van de vruchten die niet gegeten of verteerd worden, wat tot verdere fouten leidt in de voedingsanalyse.
  • Niet alle voedingstoffen zijn ontdekt. Misschien zijn mensen geobsedeerd over vitamine C. Maar wat over vitamines XYZ die nog ontdekt moeten worden? En wat indien teveel vitamine C leidt tot een probleem met een andere voedingsstof die nog ontdekt moet worden?
  • Het leidt tot een kijk op voeding die zo blind en onjuist is. Voeding is niet gewoon wat je eet. Voeding is het gehele proces van inname en absorptie van voeding en voedingsstoffen. Voeding wordt even veel beïnvloed door je slaap, beweging als door de zaken die je eet. Door voeding zo te verdelen, ga je verkeerde keuzes maken. Het is uiteindelijk zoveel beter om ons te concentreren op het geheel, in plaats van te focussen op kleine details zoals welke stoffen voorkomen in welke voeding. Bijvoorbeeld:
  • Fruit is in het algemeen rijk aan vitamines en natuurlijke suikers
  • Groenten en groene groenten zijn in het algemeen rijk aan vitamines en mineralen (vaak diegene die fruit niet hebben)
  • Een combinatie van fruit en groenten zal je een degelijke voedingsinname verzekeren met het volle spectrum van alle vereiste substanties.
Laten we de eeuwenoude wijsheid aangrijpen, datgene wat ons door het bestuderen van de natuur kan duidelijk worden, namelijk dat de natuur er niet op gericht is om iemand te ondermijnen of in de problemen te brengen, omdat wat de natuur voortbrengt ontoereikend is. Het is het laatste van de bedoelingen van de Schepper, maar het is des te meer : “Veel mensen worden verblind door de medische ontdekkingen.
Alle tabellen en alle cijfers bekomen uit alle analyses, zijn een vergissing en tijdverspilling. Ze berusten op een kortzichtige kijk op de manier waarop de natuur nauwkeurig alle substanties samenvoegt en in een levend verband tot levende cellen samen smeedt. Het moet wel erg kortzichtig zijn om dat te willen herleiden tot dode, nietszeggende tabellen. Zolang men niets beter heeft ontdekt, is de natuur het enige waarop ik grenzeloos vertrouw.” (naar Aterhov in “Rauw Eten”)
In Nooit te Oud om Jonger te Worden zegt Dr Walker : “
leer waarheden en onjuiste informatie uit elkaar onderscheiden.”

Moeten we de pel ook eten?
Dat is een vraag die ik dikwijls heb gehoord. Soms aangevuld met een commentaar, die doet vermoeden dat wanneer je een appel of een vrucht schilt en deze eet zonder de pel, dat je het beste hebt gemist, of dat je als gevolg daarvan serieuze voedingstekorten riskeert.
Als deel van de obsessie met voedingsstoffen komt vaak de tendens om de delen die de MEESTE voedingsstoffen bevatten te willen eten, zelfs als deze delen niet eetbaar of moeilijk verteerbaar zijn.
We weten bijvoorbeeld dat de schil van een appel meer voedingsstoffen bevat dan de appel zelf. En dat het meeste calcium in een sinaasappel gevonden wordt onder de schil (in de pel). Is dat een reden om de schil van appelsienen te eten? Of zouden we de appel moeten schillen, de schillen opeten en de appel weggooien?
Het doet er niet toe welk deel van het fruit de meeste voedingsstoffen bevat. Wie weet bevat de schors van een appelboom wel het belangrijkste?
Wat telt, is de assimilatie. Om die reden zou je enkel de delen van de vruchten en groenten moeten eten, die zacht en gemakkelijk verteerbaar zijn. De harde, bittere, vezelige delen – zelfs wanneer ze rijk zijn aan de zo begeerde substanties - kunnen niet goed geassimileerd worden en kunnen zelfs de absorptie hinderen. Het is perfect en zelfs wenselijk dat je je fruit pelt en enkel de zachte, lekkere delen eet. Ik heb vaak naar jonge kinderen gekeken die fruit eten en gezien dat ze enkel de lekkere stukken eten. Ze weigeren de schil en de harde stukken.
Het eetbare en verteerbare deel van fruit en groenten is meer dan de moeite waard, zodat we ons heil niet moeten zoeken in pellen en pitten alleen.
Het is natuurlijk niet verkeerd om een appel te eten met de pel. Maar dan moet je er wel zeker van zijn dat je de pel goed kauwt. Zonder dat die pel goed gekauwd wordt, is het een hinderpaal in de loop van de vertering.
In smoothies, vruchtensausen e.a. speelt het wel of niet “met de pel” minder een rol, omdat de blender het werk van het kauwen doet op een manier die je met je tanden niet kunt realiseren. In andere gevallen blijft zoals altijd : “luister naar jezelf en naar je gezond verstand”.

Wat is de belangrijkste voedingsstof ?
Dit is op zijn beurt een vraag die velen bezig houdt. Je leest een artikel over calcium, en de vele functies die het verricht in het lichaam. En meteen rijst je bezorgdheid over calcium. En je denkt : hier kan ik beter wat meer van gebruiken. Even later hoor je de verhalen over vitamine C. We kregen ooit het advies om “ter preventie van kanker” veel vitamine C te gebruiken. Maar later hoorden we dat onze voedingsmiddelen te arm zijn aan selenium, omdat de bodem dit mineraal niet bevat. Dan denk ik aan onze arme voorouders die onwetend waren over dit feit en die hun leven hebben doorgebracht met seleniumgebrek.
Ik hoor zo allerlei zaken, over magnesium, zink, koper, vitamines, hulpstoffen, anti-oxidanten… maar wat is dan de “belangrijkste substantie ?”
Dat is voor het menselijk lichaam net zoals voor een machine of een auto. Het belangrijkste is dat essentiële onderdeel dat ontbreekt. Een auto zonder motor draait niet. Hij kan nog wel rijden met een deur of een kofferdeksel minder, alhoewel het gebrekkig zal zijn. Maar zonder remmen en met het ontbreken van één of twee wielen, zit het helemaal vast.
“Waar haal je dan die eiwitten?” zal een vraag zijn, die je zelf ooit hebt moeten verwerken. Alsof dàt dan het belangrijkste was. Dat is zoals de vis die zwemt in de zee die vraagt waar hij water kan vinden.
“Waar haal je dan je vitamine B12?” Die vraag was raak, want nu hoopt men je helemaal van je voetstuk te halen. “Zeg eens, jij die geen vlees eet, waar haal je het dan?” Zo hopen ze je een hak te zetten, maar de realiteit is, dat ze het bestaan van B12-gebrek nooit zouden ontdekt hebben, indien ze studies onder vegetariërs alleen hadden gedaan. In werkelijkheid stelt men vast dat veel mensen met een maagprobleem - ondanks het feit dat hun voeding toch voldoende B12 bevat - mettertijd een B12-tekort realiseren.
Is B12 dan niet de belangrijkste voedingsstof? Kan, als dat de cruciale factor is die ontbreekt, waardoor het goed functioneren van je zenuwstelsel in het gedrang komt. Nochtans heeft de natuur ook allerlei zijwegen om te voorkomen dat het ooit zo ver zou komen.
Vandaag zijn het de anti-oxidanten. Veel mensen zijn overtuigd dat we er meer moeten van nemen, ja zelfs dat je er eigenlijk nooit genoeg kunt van nemen. En als dat wel zo was, dan zou je absolute bescherming genieten…. Maar mensen zullen blijven lijden aan kankers en hart- en vaatziekten ondanks de vele anti-oxidanten. Anti-oxidanten zijn geen kwijtschelding van schuld voor de vele voedingsfouten, mateloosheid, de slechte combinaties of de waanzinnige voedselkeuzes. Er zijn geen anti-oxidanten die beschermen tegen de gevolgen van de chips- en colacultuur…
Het belangrijkste is levend voedsel en het behoud van voedingsevenwicht.